POD SUTANNAMI / SOUS LES SOUTANES

Reż. Michel Zarazir, 
Academie Libanaise Des Beaux-Arts,
Liban

W Olsztyńskim CEiKU rozpoczął się ogólnopolski objazd z filmami nagrodzonymi podczas  22 Festiwalu Etiuda&Anima w Krakowie. Od wczoraj w każdą środę możemy za darmo obejrzeć nietuzinkowe obrazy stworzone przez studentów szkół filmowych i artystycznych z całego świata.  Z wczorajszego zestawu  polecam szczególnie „Pod sutannami”, który zgarnął Brązowego Dinozaura. Jeżeli uda wam się gdzieś znaleźć tę 19 minutową etiudę, naprawdę warto. 

Do żeńskiego klasztoru w Libanie przybywa bardzo ważny gość: biskup.  Podekscytowane siostry ciągną jegomościa na polanę w celu jej poświęcenia. On nie zauważa dużej tablicy ostrzegającej o minach, one zapominają go o tym jakby nie było istotnym fakcie powiadomić. I tu się zaczyna cała zabawa. Hierarcha wchodzi na minę, której nie potrafi rozbroić najlepsza (i chyba jedyna) zakonna specjalistka w tej dziedzinie. Czy uda się uniknąć eksplozji dowiecie się z filmu. 

„Pod sutannami” Michela Zarazira to krótka satyra sklecona z kilku wątków składających się na absurdalną historię, dzięki której trafnie ukazano zakonne życie. Czysta rozrywka :) 

Kolejne pokazy  w Olsztyńskim Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych: 13, 20 i 27 kwietnia Pokazy są bezpłatne.

Bessie, 2015

Biograficzny, dramat, muzyczny

Reżyseria: Dee Rees

Scenariusz: Dee Rees, Christopher Cleveland, Bettina Gilois
Muzyka:  Rachel Portman
Zdjęcia:  Jeff Jur

Dzień kobiet spędziłam pod hasłem "Kobiet bluesa". W programie dane nam było obejrzeć film o "cesarzowej bluesa" Bessie Smith. Filmem mimo ogromnego wysiłku Queen Latifah wcielającej się w postać tytułowej Bessie niestety się nie zachwyciłam. Pominięto zbyt dużo istotnych wątków z życia tej ekscentrycznej artystki.

Na szczęście przed projekcją był rozbudowany wstęp na temat nie tylko samej Bettie Smith, ale innych kobiet bluesa np Ma Rainey. Właściwie to zamiast filmu, chętniej słuchałabym tej pełnej pasji kobiety na zdjęciu ;) 

Z samego filmu dowiemy się, że Bessie była naprawdę twardą babką wiedzącą czego chce od życia, że ma za sobą ciężkie dzieciństwo, co w dużej mierze zawdzięczała swojej najstarszej siostrze  i co też jej wybaczyła, bo przygarnęła ją gdy już dobrze jej się powodziło pozwalając jej wychowywać przybranego syna. Dee Rees nie zapomniała też pokazać, że Bessie miała równie dużą słabość do kobiet jak do facetów. facetów i że przyjaźniła się z Ma Rainey.

El Clan, 2015

Thriller, Argentyna, Hiszpania

Reżyseria: Pablo Trapero

Scenariusz: Pablo Trapero, Julian Loyola, Esteban Student
Muzyka:  Sebastian Escofet
Zdjęcia:  Julian Apezteguia

Początek lat 80, w Argentynie przywrócono demokrację, niestety wraz z jej ogłoszeniem nie każdy potrafi zapomnieć o dotychczasowych metodach wykorzystywanych przez wojskową juntę. Arquimedes Puccio (Guillermo Francella) porywa zamożnych ludzi dla okupu, trzyma ich we własnej piwnicy i zabija. Wszystko we współpracy z najbliższymi członkami rodziny, którzy sami przed sobą nie mają odwagi przyznać się w czym uczestniczą.  Prowadzą więc podwójne życie z pozoru porządnej rodziny: syn robi sportową karierę, córki bardzo dobrze się uczą i chętnie pomagają w domowych obowiązkach, a gdy odgłosy z piwnicy będą zbyt donośnie będzie można włączyć głośniej radio. 

OSCARY 2016

Zacznę od tego, że OSCARY nie są dla mnie żadną wykładnią jeśli chodzi o dobre kino, nie mniej kolejny raz skusiłam się na wytypowanie swoich  zwycięzców, jedni w moim subiektywnym odczuciu zasłużyli na wszelkie laury (np. Jennifer Jason Leigh), inni nie zrobili na mnie żadnego wrażenia, ale czułam, ze Akademia ich doceni ( np. piosenka Bonda). 






We wspólnej zabawie poza  Z miłości do kina, wzięli udział: Wiesz co Moviesz, Z filmami na co dzień, Bulwar Filmowy oraz Filmowy-Świat,


 Oto nasze typy:

 

 Z kolei Oscary trafiły do:

• Najlepszy film – Spotlight Movie
• Najlepszy reżyser – Alejandro González Iñárritu
• Najlepszy aktor pierwszoplanowy – Leonardo DiCaprio
• Najlepsza aktorka pierwszoplanowa – Brie Larson
• Najlepszy aktor drugoplanowy – Mark Rylance
• Najlepsza aktorka drugoplanowa – Alicia Vikander
• Najlepsza muzyka – Maestro Ennio Morricone
• Najlepszy film nieanglojęzyczny – Syn Szawła

więcej pod linkiem: http://oscar.go.com/winners

Brooklyn, 2015

melodramat, Irlandia, Kanada, Wielka Brytania

Reżyseria: John Crowley

Scenariusz: Nick Hornby
Muzyka:  Michael Brook
Zdjęcia: Yves Belanger

Na podstawie: „Brooklyn” Colm Toibin

-Długo czeka się na listy z Nowego Orleanu?

-Na początku długo, a potem jak w oka mgnieniu. 

Tym cytatem w zasadzie można by było streścić fabułę tego filmu. Lata 50, skromna i biedna dziewczyna (Saoirse Ronan) opuszcza Irlandię i szuka lepszego życia w Ameryce. Na początku umiera z tęsknoty za matką i siostrą, jednak gdy poznaje równie powściągliwego i poukładanego młodzieńca (Emory Cohen) wszystko zaczyna się układać. Wraz z rozwijającym się uczuciem, główna bohaterka nabiera pewności siebie i zaczyna odnajdywać się w nowym świecie. Sytuacja zmienia się, gdy musi na jakiś czas wrócić do rodzinnego miasta.

 

Historia jakich wiele, mamy w kinematografii nie jeden taki melodramat. Jednak jest coś w „Brooklynie”, co mnie urzekło. Wbrew pozorom nie myślę tu o ciepłej i wzruszającej historii kopciuszka, który zamienił się w księżniczkę, a bardziej tak czystego nieskażonego żadną wadą związku, bo tego nie do końca kupiłam (chyba rozsądek nie pozwala mi uwierzyć w tak udane relacje). Zatęskniłam za czymś innym. Za światem, w którym kobiety są skromne i naturalne, a mężczyźni potrafią zdobywać ich serca z klasą. Za zawstydzonymi spojrzeniami ukradkiem i grzecznymi potańcówkami. Za taką fajną powściągliwością i kulturą.

Polecam więc „Brooklyn” głównie za nostalgiczną podróż do lat 50, tutaj warto też pochwalić autora zdjęć, Yvesa Belangera. Z kolei ci, którzy lubią ckliwe historie bez problemu odnajdą się w tej uniwersalnej opowieści o miłości, dojrzewaniu, odpowiedzialności, samotności i tęsknocie nie tylko za bliskimi, ale i ojczyzną. 

6/10

Zabity na śmierć/ Murder by Death, Robert Moore, 1976

thriller, komedia kryminalna, USA, 1976

Reżyseria: Robert Moore

Scenariusz: Neil Simon

Zdjęcia: David M. Walsh

Muzyka: Dave Grusin

Ekscentryczny milioner Lionel Twain zaprasza na „kolację z morderstwem” najsłynniejszych detektywów z całego świata. Wybrani goście nietuzinkowe zaproszenie przyjmują i przybywają pod wskazany adres. Zanim dowiedzą się od gospodarza, że czeka ich rozwikłanie zagadki wartej miliona dolarów, przydarzy im się masa absurdalnych wypadków. Już przed wejściem do rezydencji czeka pierwsza pułapka. Zapowiada się wieczór pełen wrażeń. 

(Niewidomy) kamerdyner zgodnie z wytycznymi Twaina (Truman Capote) przyjmuje samą śmietankę towarzyską: Sidneya Wanga z Chin, Miro Perrier z Belgii, Dicka Charlestona z Nowego Jorku, Sama Diamonda z San Francisko i Jessicę Marbles z Anglii. Fani kryminałów bez problemu odkryją jacy bohaterowie  powieści kryją się pod tymi nazwiskami.

Imigranci / Dheepan, Jacques Audiard, 2015

Imigranci / Dheepan

dramat, Francja, 2015

Reżyseria: Jacques Audiard

Scenariusz: Jacques Audiard, Thomas Bidegain, Noe Debre

Zdjęcia: Eponine Momenceau

Dystrybucja: Solopan

Wojna domowa w Sri Lance. Tamilski rebeliant, (Jesuthasan Antonythasan) po stracie żony i dzieci postanawia zbiec do Europy wraz z przypadkową kobietą, Yalini (Kalieaswari Srinivasan), oraz dziewczynką (Claudine Vinasithamby). Ostatecznie trafia do Francji gdzie zostaje dozorcą w pewnych blokowiskach. Dheepan  (w oryginale imię głównego bohatera, u nas „imigranci”) szuka azylu w tym teoretycznie spokojnym kraju. 

WAMA Film Festival 2015

Od 7 do 11 października w Olsztynie, odbędzie się druga edycja WAMA Film Festival. Jest to jedyny festiwal koprodukcji filmowych w naszym kraju. Motywem przewodnim tego wyjątkowego wydarzenia będzie wielokulturowość czyli promowanie otwartego dialogu na różnorodne grupy społeczne, religijne i etniczne. 

Otwarte wykłady, warsztaty i spotkania z twórcami kina rozpoczęły się już wczoraj. Wydarzenia związane z festiwalem odbywają się w kilku miejscach: filharmonii, kinie Helios, Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej, bibliotece Planeta 11, Olsztyńskim Teatrze Lalek oraz Centrum Humanistycznym w Kortowie.

Amy, Asif Kapadia, 2015

Reżyseria: Asif Kapadia

Wielka Brytania, 2015

Muzyczny, dokumentalny, biograficzny

Dystrybucja: Gutek Film

 

 

 

Odeszła w 2011 roku mając zaledwie 27 lat, dla jednych była ćpunką i alkoholiczką dla innych charyzmatyczną piosenkarką jazzową. Asif Kapadia w swoim obiektywnym dokumencie pokazuje historię utalentowanej dziewczyny, która w bardzo krótkim czasie stała się wielką gwiazdą. Twórca filmu wykorzystał materiały pochodzące z prywatnych archiwów  znajomych Winehouse serwując nam refleksyjną wędrówkę do świata prawdziwej Amy.

 

Sprzedawcy, Kevin Smith

 Kevin Smith świętował wczoraj 45 urodziny. Każdy pretekst dobry by wrócić do sprzedawców:D Czekam na III i życzę cichemu Bobowi by powtórzył sukces dwóch pierwszych części

Carte Blanche, 2015

dramat, biograficzny, Polska

Scenariusz i reżyseria: Jacek Lusiński
muzyka: Paweł Lucewicz
zdjęcia: Witold Płóciennik

dystrybucja: Kino Świat

Historia tak wyjątkowa, że wydaje się nieprawdopodobna. Maciej Białek, nauczyciel historii z Lublina przez lata ukrywał to, że nie widzi, bojąc się, że zostanie zwolniony z pracy. By przejść badania wzroku nauczył się tablicy okulistycznej na pamięć. Jednak to nie robi większego wrażenia w przeciwieństwie do faktu, że swoją powolną utratę wzroku udało mu się ukryć zarówno przed współpracownikami jak i uczniami. Po szkolnych korytarzach chodził bez białej laski, listę obecności sprawdzali uczniowie. Zamiast pisać na szkolnej tablicy, prowadził wykłady. Klasówki odczytywał mu w domu kolega.

Lisińskiemu udało się w wyważony sposób przedstawić zmagania Kacpra z narastającą ślepotą. Bez niepotrzebnego przesadnego patosu opowiedział nam historię człowieka walczącego o przetrwanie, człowieka pełnego pasji, który pragnie robić to co kocha i czuć się potrzebny. Ten bardzo emocjonalny obraz to kolejna udana, współczesna polska produkcja (Bogowie, Chce się żyć) ku pokrzepieniu serc.

Zjazd absolwentów/Återträffen, 2013

dramat, Szwecja, 2013

Scenariusz i reżyseria: Anna Odell

Zdjęcia: Ragna Jorming
obsada: Anna Odell, Anders Berg, Erik Ehn

Jakieś 15 lat temu Vinterberg pokazał światu swój skandynawski obraz nakręcony zgodnie z zasadami Dogmy 95. "Festen" to surowy i do bólu bezpośredni dramat w którym syn na 60 urodzinach ojca „zamiast” opowiadać rozczulające anegdotki o superacie jak przystoi na tego typu imprezach, wyciąga wszystkie rodzinne brudy. Zmieszani goście nie wiedzą jak się zachować, sytuacja wymyka się spod kontroli gdy wyznania Christiana są coraz śmielsze obnażając jednoczenie prawdziwe oblicze seniora. Wspominam o „Festenie” ponieważ Odell zrobiła coś podobnego, z tym, że jej oprawcami byli rówieśnicy. 

Spróbujcie wrócić do czasów podstawówki. Może byliście grubi, brzydcy, chorzy, biedni, albo po prostu inni. A może byliście zwykłymi przeciętnymi dzieciakami, które się z takimi „odrzutkami” nie zadawały, może się od nich odsuwaliście, może dokuczaliście. Może ktoś przez was cierpiał. Wyobraźcie sobie sytuację, w której spotykacie taką osobę w dorosłym życiu. Zaprasza was do siebie na kawę i film. Okazuje się, że jest to film o zjeździe absolwentów, na który w rzeczywistości nie została zaproszona. Stawiając was pod ścianą, wspomina o wszystkich przykrościach jakie spotkały ją z waszej winy. Czujecie to zażenowanie i konsternację? W „Zjeździe absolwentów” Anny Odell to uczucie jest niemal namacalne.

Taxi-Teheran, 2015

dramat, Iran 2015

Scenariusz i Reżyseria: Jafar Panahi

Dystrybutor: Solopan

Obsada: Jafar Panahi, Hana Saeidi

W ostatnich latach kinematografia irańska podbiła serca widzów na całym świecie. Na najważniejszych  światowych  festiwalach  docenia się takich reżyserów jak: Asghar Farhadi, Majid Majidi, Abbas Kiarostami czy Jafar Panahi. Niełatwo jest tworzyć w Iranie. O dopuszczeniu do oficjalnego obiegu decydują cenzorzy Ministerstwa Kultury i Przewodnictwa Islamskiego. Twórcy kina mają nie lada wyzwanie by zrobić film przedstawiający irańską rzeczywistość i jednocześnie zachować ideologiczno-religijny charakter jakiego oczekuje władza. Oficjalnie nie ma np. możliwości obejrzenia zagranicznego filmu bez odpowiedniego uszczuplenia o sceny, które mogłyby zepsuć morale obywateli. 

Papierowy księżyc/Paper Moon, 1973

Komedia, dramat, USA

Reżyseria: Peter Bogdanovich

Scenariusz: Alvin Sargent

Zdjęcia: Laszlo Kovacs

Na podstawie: „Addie Pray” Joe Davis Brown

         Peterowi Bogdanovochowi średnio pasował tytuł powieści („Addie Pray” Joe Davis Brown), którą postanowił zekranizować. Z „Papierowym księżycem” poszedł do Orsona Wallesa, który uznał, że tytuł wymyślony przez Bogdanovicha jest  tak dobry, że obroni się nawet bez filmu. Tytuł jak tytuł (przynajmniej nie mieliśmy problemu z polskim  tłumaczeniem) natomiast film pierwsza klasa.

Lata 30, trwa Wielki Kryzys w Ameryce. Każdy próbuje przetrwać, nie brakuje zatem Gangsterów i cwaniaczków. Moses Pray (Ryan O’Neal) na pierwszy rzut oka wzbudza zaufanie, jest przystojny i wygadany. Ten drobny kanciarz przemierza Kansas z zapasem ekskluzywnych wydań blibli i listą świeżo upieczonym wdów, którym wciska kit, że ową biblię zamówił przed śmiercią ich mąż.