Co robimy w ukryciu/ What We Do in the Shadows, 2014

Komedia, horror, mockument

Nowa Zelandia, 2014

Scenariusz i Reżyseria: Jemaine Clement, Taika Waititi

Zdjęcia:  Richard Bluck, D.J. Stripsen

Muzyka: Plan 9

Dwójka Nowozelandczyków - Taika Waititi i Jemaine Clement postanowiła zrobić film o wampirach, a że nie mieli wystarczających środków wpadli na pomysł, że zrobią go tańszym kosztem. Zdecydowali się na mockument (fikcja przedstawiona za pomocą filmu dokumentalnego) czyli codzienne, a raczej conocne życie krwiopijców nakręcili kamerą z ręki. Twórcy, którzy jednocześnie zagrali główne role zaserwowali nam niezłą gatunkową mieszankę. Poza „niby reportażem” jest miejsce na czarną komedię i kino grozy. Taika Waititi i Jemaine Clement czerpiąc pełnymi garściami z chociażby takich klasyk jak Nosferatu, w swoim filmie przedstawili wszelkie mity oraz motywy działania swoich bohaterów, nabrali do tego ogromnego dystansu i sklecili dzięki temu nietuzinkowy film o wampirach. 

Mary and Max, 2009

animacja, dramat, komedia,

Australia 2009

Scenariusz i Reżyseria: Adam Elliot

Zakochana w Eliotowej plastelinowej animacji bez pamięci zachęcam Was do obejrzenia filmu, który powstał na podstawie rzeczywistej korespondencji reżysera z przyjacielem z Nowego Yorku, z którym Adam Elliot  pisze od ponad 20 lat.

„Mary i Max” to pełna czarnego humoru historia wydawałoby się niemożliwej przyjaźni. Tytułowymi bohaterami jest para społecznie nieprzystosowanych samotników. 8 letniej Mary Daisy Dinke i 44 letniego Maxa Jerego Horovitza.

Ona jest australijską dziewczynką, wychowującej się w patologicznej rodzinie. matka jest rozczarowaną życiem kleptomanką lubującą się w sherry. Ojciec woli spędzać czas w towarzystwie wypchanych zwierząt w szopie niż z najbliższymi. Mary nie ma nikogo poza wyskubanym kogutem Ethelem i kolekcją nobletów, którą sama skleca m.in. z kasztanów i kości kurczaka.

O krok od sławy/Twenty Feet From Stardom, USA, 2013 Reż. Morgan Neville

dokumentalny,

 USA, 2013

 Reż. Morgan Neville

Znamy ich głosy doskonale, ale rzadko kiedy zwracamy większą uwagę na osoby które stoją na koncertach za solistami. Mowa o chórzystach. Morgan Neville oddaje hołd wszystkim cudownym osobowościom  Ci artyści swoimi pięknymi barwami głosu wspierają i pozostają w cieniu największych wokalistów. O współpracy z nimi w filmie wypowiedzą się m.in. Bruce Spreengsteen, Sting, Sharyl Crow, Stevie Wonder, Mick Jagger czy David Bowie.  

 

Tusk, 2014

Horror, USA

Scenariusz i Reżyseria: Kevin Smith

Muzyka: Christopher Drake

Zdjęcia: James Laxton

- To będzie taka przytulaśna wersja "Ludzkiej stonogi"- przekonywał Kevin Smith podczas kręcenia horroru (?) „Tusk”. Fani jego twórczości nie powinni czuć się jakoś specjalnie zawiedzeni, jeżeli oczywiście podeszli do niego z odpowiednim dystansem. Nastawiłam się na film głupkowaty i przegadany i w zasadzie taki był. Nie były to teksty na poziomie „Clerks” (wypatruję z ogromną ciekawością III części) ale i tak nie wiało nudą. Szczególnie do mniej więcej połowy filmu, gdy akcja się jeszcze rozkręcała, napięcie naprawdę wzrastało. Ale o tym za chwilę.

Pomysł na zrobienie filmu o nawiedzonym naukowcu (Michael Parks), który jara się morsami po części zrodził się w głowie Smitha po przeczytaniu w internetach nietypowego ogłoszenia. Pewien facet szukał współlokatora i oferował mieszkanie za darmo, pod warunkiem, że nowy lokator będzie przebierał się w ciągu dnia za … morsa.  Swój dziwaczny pomysł uzasadniał tym, iż  spędził pół roku na morzu wyłącznie w towarzystwie morsa, który stał się jego najlepszym przyjacielem. Smith to podłapał, dodał coś od siebie i tak powstał horror-komedia w stylu gore. 

Zrywa się wiatr/Kaze tachinu, 2013

anime, biograficzny, Japonia

Scenariusz i reżyseria: Hayao Miyazaki

Muzyka: Joe Hisaiski

Na podstawie mangi „Kaze Tachinu”

 

Irytują mnie niesłowni ludzie, jednak od kiedy usłyszałam, że Hayao Miyazaki kończy karierę ściskam mocno kciuki by zmienił zdanie (pozdrawiam z tego miejsca Tarantino, który nie wie o moim istnieniu, a którego też będę opłakiwać jeśli zamieni groźby w czyny i skończy swoją przygodę z kinematografią). 

Miyazaki to klasa sama w sobie. Współtwórca fantastycznego Studia Ghibli i autor wielu genialnych  filmów postanowił pożegnać się animacją nieco odbiegającą od tego do czego zdążył nas  przez 30 lat przyzwyczaić. „Zrywa się wiatr” nie ma w sobie tyle realizmu magicznego co kultowe „Mój sąsiad Totoro”, „Księżniczka Mononoke”, „Podniebna poczta Kiki’ czy "Spirited Away. W krainie Bogów". Ten niepoprawny marzyciel przez wiele lat zabierał nas do tajemniczych krain, gdzie wraz z egzotycznymi postaciami przeżywaliśmy fantastyczne przygody. W swoich filmach najchętniej odwoływał się do ekologii, historii i  pacyfizmu mieszając ze sobą świat magii i rzeczywistości.

Kto leży w moim grobie?/ Dead Ringer, 1964

dramat, kryminał, thriller, USA

reżyseria: Paul Henreid
scenariusz: Oscar Millard, Albert Beich
muzyka: Andre Previn
zdjęcia: Ernest Haller

 

Gdy skończyłam oglądać ten film od razu sprawdziłam czy aby na pewno nie wyreżyserował go Alfred Hitchcock. Dramat, kryminał i thriller w jednym. Warto było zarwać noc i pójść do pracy z twarzą zombiaka. Wiedziałam, że się nie rozczaruję, Bette Davis w podwójnej roli? To musi wypalić i wypaliło. Była rewelacyjna. 

Wyspa kukurydzy / Simindis Kundzuli / Corn Island, 2014

dramat
produkcja: Gruzja, Czechy, Francja, Niemcy, Szwajcaria, Kazachstan

reżyseria: George Ovashvili
scenariusz: Roelof Jan Minneboo, George Ovashvili, Nugzar Shataidze
muzyka: Iosif Bardanashvili
zdjęcia: Elemér Ragályi
montaż: Sun-min Kim
dystrybucja: Solopan 

W swoim ascetycznym filmie, George Ovashvili zabiera nas na gruzińską „Wyspę Kukurydzy” cofając się do początku lat 90. Trwa wojna abchasko-gruzińska. Na jednej z wielu małych wysepek w korycie rzeki Inguri, pewien stary rolnik  (İlyas Salman) postanawia uprawiać kukurydzę na szczególnie urodzajnej ziemi. Zaczyna więc powoli budować prowizoryczną chatę, ściąga na wyspę swoją nastoletnią wnuczkę (Mariam Buturishvili), która pokornie wspiera starego Abchaza. Skupieni na pracy i tym co daje im łaskawa matka natura, zdają się żyć poza całym cywilizowanym światem. Jedynymi gośćmi na ich wyspie są patrole wojskowe reprezentujące obie strony konfliktu.

Nie płacz, Charlotto/Hush...Hush, Sweet Charlotte, 1964

Dramat,horror, USA, 1964

Reżyseria: Robert Adrich

Scenariusz: Lukas Heller, Henry Farell

Zdjęcia:  Joseph F. Biroc

Muzyka: Frank De Vol, Mack David

Uwielbiam panią, pani Davis! Pamiętam nasze pierwsze spotkanie w „Co się zdarzyło Baby Jane”. Byłam nią zafascynowana. Charyzmatyczna i nieokiełznana. Bette Davis jest po prostu stworzona do ról ekscentrycznych kobiet tracących kontakt z rzeczywistością.  

W 1962 roku Robert Aldrich przeniósł na ekran opowiadanie Henry'ego Farnella pt. „What Ever Happened to Baby Jane”. Genialny dreszczowiec/ dramat psychologiczny ze wspomnianą Bette Davis w roli tytułowej Baby Jane – bez wątpienia jeden z najbardziej przerażających czarnych charakterów w kinematografii. Historia niespełnionej gwiazdy w dzieciństwie ukazująca destrukcyjny wpływ na jej osobowość w dorosłym życiu na długo pozostaje w pamięci.

Sprzedawca marzeń/ L'uomo delle stelle

Dramat, komedia, Włochy 1995

Reżyseria: Giuseppe Tornatore

Scenariusz: Giuseppe Tornatore, Pablo Rinaudo

Zdjęcia: Dante Spinotti

Muzyka: Ennio Morricone

„Profil prawy, profil lewy, profil centralny!” i szansa na zmianę dotychczasowego nudnego i smutnego życia, czym jest 1500 lirów przy możliwości zostania gwiazdą filmową?  

Tytułowy "Sprzedawca Marzeń" Joe Morelli odwiedza kolejno sycylijskie wioski i miasteczka, rozdaje cytaty końcówki klasyku„Przeminęło z wiatrem” i daje się ponieść naiwnym biedakom własnej fantazji, jedni cytują Scarlett O'Hara i Rheta Butlera, inni zdradzają swoje sekrety albo wylewają żale, łączy ich jedno, pragnienie zmiany swego dotychczasowego, marnego życia. 

Jednak Morelli mimo iż robi to wszystko dla czystego zysku i daje im złudne nadzieje, robi też coś pozytywnego: wywołuje uśmiech na ich twarzy, wnosi coś nowego do ich monotonnego i często skomplikowanego życia. Tornatore umiejętnie łączy dramat z komedią, nie będę pisać czy historia zakończy się hepiendem. 

Blue Highway 2013

Komedia, USA, 2013

Scenariusz i Reżyseria: Kyle Smith

Zdjęcia: Jeff Powers

Muzyka: Infinite Body

Droga, powolna akcja, ironiczny humor, przekomarzanie się na temat ulubionych filmów, piękne widoki i bardzo dobra muzyka. I wszystko to w jednej ekranizacji. Dla mnie prawdziwa uczta. Uwielbiam filmy w których z pozoru nic się nie dzieje i które zawierają te wszystkie smaczki. Tak jest w Blue Highway Smitha.

Dwójka przyjaciół, Dillon (Dillon Porter) i Kerry (Kerry Bishé) przemierza przez Stany Zjednoczone tropem filmowych fascynacji. Jadą do Kalifornii, gdzie Dillon zamierza zabawić na dłużej. Ich podróż jest więc w pewnym sensie pożegnaniem. 

Kobieta pod presją/A Woman Under the Influence 1974

Dramat obyczajowy

USA, 1974

Scenariusz  i Reżyseria: John Cassavetes

Zdjęcia: Mitch Breit, Al. Ruban

Muzyka: Bob Harvood

Ubolewam, że tyle dobrych filmów telewizja pokazuje nam o tak późnej porze. Z wielką sympatią wspominam "Kobietę pod presją" Johna Cassavetesa z 1974 roku.  

Genialna Gena Rowlands w roli Mabel Longhetti, za którą została nominowana do oskara wciela się w postać nadwrażliwej kobiety zmęczonej życiem, sfrustrowanej ale na pewno nie szalonej. 

Turysta/Force Majeure, 2014

Dramat, 2014

Dania, Francja, Norwegia, Szwecja

Scenariusz i Reżyseria:  Ruben Ostlund
Zdjęcia: Fredrik Wenzel, Fred Arne Wergeland

Dystrybucja: Against Gravity

Szwedzka rodzina wyrusza we francuskie Alpy na narty. Niespodziewane zejście lawiny zmienia ich sielankową wyprawę w piekło – opis Filmwebu. Zaraz tam piekło od razu. Dawno nie widziałam takiego filmu. Śmiejesz się w głos i sam siebie uciszasz zatykając rękami usta, bo nie wiesz czy przystoi się śmiać w takich traumatycznych by się wydawało sytuacjach. Tylko weź się nie śmiej kiedy na ekranie masz fantastycznego Kristofera Hivju z zakłopotaną miną. Ale po kolei...

V Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej KAMERA AKCJA

Kilka dni pozostało do rozpoczęcia Festiwalu Krytyków Sztuki Filmowej KAMERA AKCJA w Łodzi. Celem festiwalu jest pobudzenie przeciętnego widza do wyszukania własnego gustu filmowego i wrażliwości na sztukę. KAMERA AKCJA swoim festiwalem zaprasza do dyskusji o współczesnym kinie, która pozwala czerpać wiedzę, zdobywać nowe doświadczenia i pogłębiać miłość do kina. Jest to jedyne wydarzenie w Polsce poświęcone działalności krytyków filmowych.

Czeka na nas masa atrakcji, m.in.: warsztaty (aż 7!), spotkania, konkursy, panele dyskusyjne i kawał dobrego kina. Od klasyki po pokazy przedpremierowe. Zobaczymy "Lewiatan" Andrieja Zwiagincewa: filmu, którego wyczekuję od dawna, ponadto "Mama" Xaviera Dolana, "Dzikie historie" Damiána Szifróna czy "Klub Jimmy'ego" Kena Loacha. Do tego klasyki jak Lśnienie i Tańczący z wilkami. 

Wśród pozostałych atrakcji spacer po Łódzkiej Fabryce snów, spotkanie z reżyserem kultowego "Medium" oraz pokaz etiud Piotra Trzaskalskiego wraz z rozmową z twórcą.

Na festiwalu odbędzie się również ogólnopolskie spotkanie blogerów filmowych, w którym będę miała przyjemność uczestniczyć po raz kolejny.

http://kameraakcja.com.pl/wp-content/uploads/2014/09/5-FKA-HARMONOGRAM-2014-26.09.2014.pdf 

Nie sposób opisać wszystkie wydarzenia, które czekają na  nas w Łodzi już od 9 października.  Podsyłam link pod którym znajdziecie szczegółowe informacje dotyczące tegorocznego Festiwalu Krytyków Sztuki Filmowej KAMERA AKCJA

http://kameraakcja.com.pl/

Do zobaczenia!

Chłopcy idą na wojnę

W związku ze zbliżającą się setną rocznicą wybuchu I wojny światowej warto wspomnieć o kinematografii poruszającej tematykę jednego z najkrwawszych konfliktów militarnych w historii. Faktem jest, że twórcy kina rzadziej sięgają w swoich filmach po wydarzenia z 1914 roku niż z okresu II wojny światowej. Nie mniej wśród tych, które powstały znajdziemy wiele tytułów godnych uwagi. Niżej wspominamy filmy, które przypadną do gustu nie tylko pełnokrwistym facetom lubującym się w strzelankach.

Para na życie/Away We Go 2009

Dramat, komedia, romans,

USA, Wielka Brytania, 2009

Reżyseria: Sam Mendes

Scenariusz: Dave Eggers, Vendela Vida

Zdjęcia: Ellen Kuras

Muzyka: Alexi Murdoch

 

Kolejny świetny film odkryłam przypadkiem tej nocy, jednak dobrze być nocnym markiem:)
Bardzo lubię filmy Sama Mendesa, to facet od takich filmów jak Droga do szczęścia, American Beauty, Droga do zatracenia czy Skyfall (skyfall akurat mi się podobał najmniej z tych które tu wymieniłam) no i to co odkryłam dzisiejszej nocy na TVP Kultura czyli Para na życie z 2009 roku.

W kręgu miłości/The Broken Circle Breakdown 2012

Melodramat muzyczny, Belgia, Holandia, 2012

Reżyseria: Felix Van Groeningen

Scenariusz: Felix Van Groeningen, Carl Joos

Zdjęcia: Roben Impens

Muzyka: Bjorn Erikson

Podstawą do napisania scenariusza była sztuka teatralna, autorstwa Johana Heldenbergha - odtwórcy głównej roli. Smutna to historia bo dotyczy odejścia kogoś bardzo bliskiego, ale też piękna bo pokazuje głęboką i prawdziwą miłość dwóch pokręconych osobowości okraszoną greengrassową muzyką, które los wystawił na ciężką próbę. 

Zabiłem moją matkę / J'ai tué ma mère / I Killed My Mother 2009

 

Dramat biograficzny, Kanada 2009
Scenariusz i reżyseria: Xavier Dolan,
Zdjęcia Stéphanie Weber-Biron, Nicolas Canniccion 

W ostatnim czasie zrobiło się głośniej o młodym filmowcu Xavierze Dolanie Wszystko za sprawą polskiej premiery „Tom”- jego najnowszego filmu z homoseksualizmem w tle. Przyznam się uczciwie, że do tej pory nie miałam pojęcia o istnieniu tego kanadyjskiego (25letniego) aktora,reżysera i scenarzysty. 


Swoją przygodę z Dolanem zaczęłam od „Zabiłem moją matkę" i „Wyśnionych miłości”. Miał być jeszcze „Na zawsze Laurence” ale nie wyszło. Nadrobię w najbliższym czasie. Wydawałoby się, że jeżeli film robi 19 latek, a tak było w przypadku „Zabiłem swoją matkę” nie ma co oczekiwać czegoś specjalnego. Można jednak się pozytywnie zaskoczyć. 

Duże złe wilki/ Big Bad Wolves 2013

Thriller, Komedia, kryminał, Izrael, 2013
Scenariusz iReżyseria: Aharon Keshales, Navot Papushado
Muzyka: Haim Frank Ilfam
Zdjęcia: Giora Bejach










Izraelskie „Duże złe wilki” Aharona Keshalesa i Navota Papushado to najlepszy film ubiegłego roku według Quentina Tarantino. Można więc brać w ciemno. Każdy kto lubi humor Tarantino nie zawiedzie się tym błyskotliwym thrillerem.

Święci z Bostonu/The Boondock Saints, 1999

Sensacyjny, USA, 1999

Scenariusz i Reżyseria : Troy Duffy

Zdjęcia: Adam Kane

Muzyka: Jeff Danna

  „Ścieżka sprawiedliwych wiedzie przez nieprawości samolubnych i tyranię złych ludzi. Błogosławiony ten, co w imię miłosierdzia i dobrej woli prowadzi słabych przez dolinę ciemności…” Tym cytatem z Ezechiela  Jules Winnfield w Pulp fiction przeprowadzał złoczyńców na tamten świat. Debiutantowi Duffiemu najwyraźniej spodobał się pomysł Tarantino ze zdrowaśkami, w Świętych z Bostonu bracia MacManus mają swoją modlitwę, którą odmawiają przed odebraniem życia swoim ofiarom. Różnica między bohaterami obu filmów jest jednak ogromna. Braciom MacManus przyświeca inny cel. Bliżej im do Salvatore Giuliano z Sycylijczyka Mario Puzo (właśnie skończyłam czytać). Mordują w dobrej wierze. Chcą zaprowadzić porządek na świecie, a dokładnie w Bostonie.

Texasville, 1990

Dramat, USA, 1990

Scenariusz i Reżyseria: Peter Bogdanovich

Zdjęcia: Nicholas Josef von Stemberg

Muzyka: Pat Bernatar

Dzieliłam się już tutaj z Wami wrażeniami po „Ostatnim seansie filmowym” Petera Bogdanovicha z 1971 roku. Obiecałam sobie obejrzeć kontynuację losów mieszkańców Anarene następnego dnia. Tak też zrobiłam.

Po 20 latach Bogdanovich wraca do Teksasu min. z Bottomsem, Shepherd, Brennan Bridgesem, Quaidem z „Texasville”.
 

  

Czystą przyjemnością jest wrócenie do bohaterów naturalnie postarzałych. Czas nie ma litości. Pamiętam swój nocnosobotni maraton przed kilkoma miesiącami z serią: Przed zachodem słońca, Przed wschodem słońca i Przed północą.

Wilgotne miejsca/Feuchtgebiete, 2013

dramat, komedia,Niemcy, 2013

Reżyseria: David Wnendt
Scenariusz: David Wnendt, Claus Falkenberg
Muzyka: Enis Rotthoff
Zdjęcia: Jakub Bejnarowicz

 
„Wilgotne miejsca" Davida Wnendta to adaptacja prowokacyjnej i skandalizującej powieści Charlotte Roche „Modlitwy waginy", którą okrzykniętą bestsellerem 2008 roku. Dla nastoletniej Helen Memel (Carla Juri ) nie ma tematów tabu, dziewczyna łamie wszelkie konwenanse. Własnym ciałem udowadnia, że higiena intymna jest przereklamowana, ociera się waginą o brudne miejskie sedesy, kręci ją smak i zapach własnej pochwy, opowiada o dolegliwościach związanych z hemoroidami, eksperymentuje podczas masturbacji np. z warzywami i bawi się krwią menstruacyjną